ناگفته پیدا و هویداست که کار جمعی و اعتقاد به فعالیت گروهی بنا به هر دلیل موجه و ناموجهی، در میان ما که ایرانیان باشیم، از جایگاه و پایگاه مناسبی برخوردار نیست. در "جامعه شناسی خودمانی" خوانده اید و از جمله زبانزد خاص و عام است که  ما همگی اگر نگوییم حرّاف ، باید بگوییم خطیبان و سخنرانان خوبی هستیم، ولی به مرحله عمل که می رسد، پای می لنگانیم یا پا پس می کشیم و خلاصه از حرف تا عملِ مان فرسنگها فاصله است. اینکه چرا اینگونه است و از این رهگذر چه زیانهای ناقابلِ جبران ناپذیری نصیبمان شده است، حکایتی است تلخ و تاریخی که هفتاد مَن کاغذش لازم است گفتن و بماند.